Փոստը
Բորիս Ժիտկովին
1
Ո՞վ է թակում դուռը իմ`
Պայուսակը իր ուսին,
5 համարը սեւ գոտուն
Համազգեստով կապտավուն:
Ո՞վ է նա,
Ո՞վ է նա:
Փոստատարն է, պարզ է, նա:
Պայուսակում
Այսօր շատ կան
Նամակներ.
Տոմսկից,
Եւ Տաշքենտից,
Տագանրոգից,
Տամբովից,
Բաքվից:
Յոթին գործը նա սկսեց,
Տասին բեռը իր կիսվեց,
Իսկ արդեն տասներկուսին
Ավարտեց ամբողջովին:
2
— Ստացե՛ք պատվիրված ծրար՝
Տիար Ժիտկովի համար:
— Այդ Տիարը, սիրելի՛ս,
Չի լինելու մեկ ամիս:
— Ինչպե՞ս գտնենք Ժիտկովին:
— Նա երեկ մեկնեց Բեռլին:
3
Ժիտկովը թռչում է
Օդով, սլանում է.
Երկիրն է սահում ներքեւում,
Եւ նուրբ հետագիծը:
Նրա հետեւից էլ
Գնացքը նամակն է տանում:
Բոլոր փաթեթները
Ունեն ճիշտ տեղերը
Հատուկ փոստային վագոնում,
Եւ երկու փոստատար
Շուրջ գիշերն անդադար
Ծանրոցներ, նամակներ են դարսում:
… Բացիկը՝
Վարշավա,
Ծանրոցը՝
Օտտավա,
Այս թերթը՝
Դեպի Սախալին:
Նամակը՝
Կարարա:
Ահա եւ ծրարը,
Որ ուղեւորվում է Բեռլին:
4
Բեռլինի փոստատարն է քայլում,
Լրագրերն է վերջին տարածում:
Այնքա՜ն պճնամոլն է, գիտե՞ք.
Գլխարկին՝ կարմրավուն եզրաշերտ,
Մուգ-կապույտ բաճկոնի վերեւում
Վրակարն է կանաչ շողշողում:
Իր ձեռքում նա պահում է բարակ,
Այլերկրյա ծրարով մի նամակ:
Չորս կողմում անցորդներ են շտապում
Ու ինքնաշաժներ են խշշում՝
Մեկ-մեկու վազանցում են արագ՝
Շարժվելով ծառուղու ստվերի տակ:
Փոստատարը մոտենում է
Հյուրանոցի դռներին
Ու դռնապանին ասում է.
— Նամակ Տիար Ժիտկովին:
Բայց հնչում է պատասխան.
— Լոնդոն մեկնեց նա սակայն:
5
Նամակն
Ինքն իրեն
Ոչ մի տեղ չի գնա,
Բայց թե նրան արկղ գցես,
Նա կվազի,
Կթռչի,
Կլողա,
Կանցնի նա հազար ու մի վերստ:
Նամակին դժվար չէ
Աշխարհը տեսնել.
Տոմսի կարիք
Նա չունի:
Սոսնձված
Ուղեւորը
Պղինձ դրամով
Տարբեր երկրներ կանցնի:
Ճամփին
Ոչ ուտում է նա,
Ոչ էլ խմում,
Մի բան է միայն
Անդադար կրկնում.
— Շտապ հանձնե՛ք՝
Անգլիա,
Լոնդոն,
Վեստ,
Բոբկին փողոց, չորրորդ շենք:
6
Աջ ու ձախ շտապում, շարժվում են
Գույնզգույն ինքնաշարժներ,
Վերեւներում տատանվում են
Պաստառներ ու գովազդներ:
Բարձր է վարորդի խիստ ձայնը.
— Բոբկին-սթրիթ. վերջին կանգառն է:
Իսկ Բոբկին փողոցով, արագ,
Գլխին դրած կապույտ գլխարկ,
Քայլում է Սմիթը փոստատար՝
Լոլոզ ու չոփի պես նիհար:
Գտնում է շենքը նա չորրորդ,
Թակում է դուռը մուրճիկով:
Հանձնում է նա դռնապանին
Այն նույն նամակը՝ Ժիտկովին:
Բայց նայելով այդ ազգանվանը՝
Պատասխանում է դռնապանը.
— Բորիս Ժիտկովը, ներեցե՛ք,
Բրազիլիա մեկնեց երեկ:
7
Շոգենավը
Կշարժվի
Երկու րոպեից:
Տեղ չկա էլ խցերում
Տարբեր բեռներից:
Սակայն Խուցերից մեկում
Ճամպրուկներ չեն տեղադրում:
Այնտեղ կլինեն միայն
Փոստն ու փոստատարն:
8
Բրազիլիա, Բրազիլիա.
Սպիտակ արեւ ու շոգ:
Ծեր փոստատար Բազիլիոն
Անցնում է փողոցով,
Ձեռքին՝ տարօրինակ տեսքի
Եւ ճմրթված նամակ,
Նամականիշն՝ օտարերկրյա
Եւ անծանոթ դրոշմակ:
Իսկ ազգանվան կողքին, ահա՛
Մի փոքր գրություն.
Հասցեատերն մեկ օր առաջ
Վերադարձել է տուն:
9
Ո՞վ է թակում դուռը իմ
Պայուսակը աջ ուսին,
5 համարը սեւ գոտուն,
Համազգեստով կապտավուն:
Ո՞վ է նա,
Ո՞վ է նա:
Փոստատարն է, պարզ է, նա:
Ու մեկնում է նա կրկին
Այն նամակը՝ Ժիտկովին:
— Ժիտկովի՞ն:
Բորի՜ս, արի՜,
Ստացի՛ր եւ ստորագրի՛:
10
Վեր թռավ իմ հարեւանը.
— Դու մի տե՛ս՝ ի՜նչ հրաշք բան է.
Այս նամակն իմ հետքերով
Երկրագունդն անցավ բոլոր:
Ծովերով այն սլացավ,
Ամազոնկա նա հասավ:
Նավերով, գնացքներով
Նա շարժվեց իմ հետքերով:
Սար ու ձորեր, ծովեր կտրած՝
Հասավ նամակն ինձ կրկին:
Փա՛ռք ու պատիվ փոշոտ, հոգնած
Փոստատարներին մեր տանջված:
Փա՛ռք փոստատար ազնիվ մարդկանց՝
Ծանր բեռը ուսերին: