Խամաճիկները
Անդրեյ Մակարեւիչը․ Կտրույթ՝ «Ապակյա բավիղ» շարժանկարից (1989)
| Лица стерты, краски тусклы — То ли люди, то ли куклы, Взгляд похож на взгляд, а тень — на тень. И я устал и, отдыхая, В балаган вас приглашаю, Где куклы так похожи на людей. Арлекины и пираты, Циркачи и акробаты, И злодей, чей вид внушает страх, Волк и заяц, тигры в клетке — Все они марионетки В ловких и натруженных руках. Кукол дергают за нитки, На лице у них улыбки, И играет клоун на трубе. И в процессе представленья Создается впечатленье, Что куклы пляшут сами по себе. Ах, до чего ж порой обидно, Что хозяина не видно: Вверх и в темноту уходит нить. А куклы так ему послушны, И мы верим простодушно В то, что кукла может говорить. Но вот хозяин гасит свечи — Кончен бал и кончен вечер, Засияет месяц в облаках… И кукол снимут с нитки длинной И, засыпав нафталином, В виде тряпок сложат в сундуках. 1974 | Ներկ խամրած, մաշված դեմքեր են՝ Թե մարդիկ, թե՝ տիկնիկներ են, Հայացքի՝ հայացքն է նմանվում։ Ես հոգնած, հանգստանում եմ, Ձեզ հանդես հրավիրում եմ, Ուր տիկնիկները մարդ են հիշեցնում։ Հտպիտներ, ծովահենները, Մարզիկներ, ձեռնածուները, Չարագործն ում տեսքն է ահարկու, Գայլն ու գառը ու վագրերը Սոսկ անշունչ խամաճիկներ են Հմտացած ճարպիկ ժիր ձեռքերում։ Թելերից նրանց ձգում են, Տիկնիկները մեզ ժպտում են, Ծաղրածուն շեփոր է նվագում։ Եւ երբ դա ցուցադրվում է, Հանդիսատեսին թվում է, Թե տիկնիկներն իրենք են ցատկոտում։ Ախ, ափսոս է շատ երբեմն, Որ տիրոջը չենք տեսնում մենք․ Վեր՝ մթի մեջ է թելը հեռանում։ Տիկնիկներն իրեն լսում են, Մենք էլ մեզ հավատացնում ենք, Թե տիկնիկը ինքն է բլբլում։ Բայց տերը լույսը հանգցնում է՝ Երեկոն այս ավարտվում է, Կփայլի լուսինը ամպերում… Առանց թել տիկնիկներին ու Վերեւից էլ՝ նաֆտալինը, Փալասի պես կշարեն արկղում։ 2024 |
