Սոնետ 66

Tired with all these, for restful death I cry:
As to behold desert a beggar born,
And needy nothing trimmed in jollity,
And purest faith unhappily forsworn,
And gilded honour shamefully misplaced,
And maiden virtue rudely strumpeted,
And right perfection wrongfully disgraced,
And strength by limping sway disabled,
And art made tongue-tied by authority,
And folly (doctor-like) controlling skill,
And simple truth miscalled simplicity,
And captive good attending captain ill:

Tired with all these, from these would I he gone,
Save that, to die, I leave my love alone.

  Կյանքից հոգնած՝ կանչում եմ մահը ես․
Երբ որ տեսնում եմ․ արժանին աղքատ է,
Եւ անպետքին՝ զուգված շըքեղապես,
Եւ ստորաբար լըքված անեղծ հավատը,
Եւ մեծարանք՝ անարժանին տըրված,
Եւ ա՛նառակեցված ջինջ կուսությունը,
Եւ կա՛տարելությունը անարգված,
Եւ ուժն, ում կալանողն՝ անզորությունն է,
Եւ գեղ արվեստ՝ լեզվին կապանք դըրված,
Եւ գիտությանը տեր՝ տըխմարությունը,
Եւ պարզ անկեղծը՝ պարզամիտ դիտված,
Եւ չարության ծառա՝ բարիությունը․

Կյանքից հոգնած, ամենն այս կըլըքեմ,
Բայց մեռնելով, մենա՜կ քեզ կըթողնեմ։

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *