Սոնետ 109

O, never say that I was false of heart,
Though absence seem’d my flame to qualify.
As easy might I from myself depart
As from my soul, which in thy breast doth lie:
That is my home of love: if I have ranged,
Like him that travels I return again,
Just to the time, not with the time exchanged,
So that myself bring water for my stain.
Never believe, though in my nature reign’d
All frailties that besiege all kinds of blood,
That it could so preposterously be stain’d,
To leave for nothing all thy sum of good;

For nothing this wide universe I call,
Save thou, my rose; in it thou art my all.

Օհ, մի՛ ասա, թե կեղծ եմ ես սրտով,
Հեռու էի, բայց հուրս էր քեզ մնում։
Կարո՞ղ եմ հեռանալ ես անվրդով,
Երբ իմ հոգին, պահվում է քո կրծքում՝
Տանն իմ սիրուս․ եւ թե ես հեռացել եմ
Իր հետ կրկին վերադարձել եմ միշտ,
Ճիշտ այն ժամին, որ պահը չկորցնեմ այդ
Մեղքերը քավելու իմ ամբարիշտ։
Մի՛ հավատա, իբրեւ թե ինձ տիրել են
Թուլություններ՝ արյուն թունավորող․
Որ անհեթեթորեն ես քեզ թողել եմ․
Ոչ մի գնով լքել քեզ չեմ կարող․

Քանզի չկա ոչինչ այս տիեզերքում,
Լոկ դու իմ վարդ․ լոկ դու ես իմ կյանքում։

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *